princetongirl818
G ♥ E

Doğan her günün sabahında, içimde gözlerini görebilmek aşkı olmasa, inan hiçbir şeye değmezdi yaşamak..

kayboldum sanırım mrb

benden sana gelsin selamlar

Kendine savrulduğum iç çekişlerin ardından,
kendime gelemeyişim,
kendiliğinden bir sen yüzünden.
Sabah olmuş, rüyalar yalanmış heyhat!
Kelimeler sadece kelimeden ibaretken bile,
sana yazacak bir senim bile yokken üstelik,
hala şiir yazıyorum,
hala kendimi hatırlamadım...
Nasıl bir aşksa, payıma düşen hep fazla!
Öde öde bitmiyor körolasıca!

Başımı aklıma dar ettiğin
tüm düşlerin düşüşlerinde,
bir kumarbaz cesaretiyle gelmişsem sana;
gitmek için değil,
gitme demen için değil...
Yaşamak lazımsa bazen,
bazen de sevmek lazımdır diye...
Belki hatırlatır sana diye...
Sadece beni sev diye belki...
Sanki sabah uyandığımda
yanımda olacaksın gibi...
Bir kadersizliğin baş harfi gibi...
Ne sen varsın oysa,
ne de ben şimdi yokolduğun yerde...
Yokluğuna bağdaş kurmuş,
öylece saçmalıyorum işte...

Sevdamın nöbetini tutuyorum,
yüreğim ellerinde.
Karda, kışta, yağmurda, baharda,
ayazda, denizde, karada ve daima...
Adınla başlayan tüm vuslatlara uğur getirdin,
uğurlar olsun tüm hazin sonlara...
Usumun en uslu yerlerinde
ve yüreğimin en sabırlı haliyle direniyorum
tüm ellerinsiz vakitlere...
Ellerim, gözlerim kelepçelerde...

Yüreğinden dökülenlerle her açışımda gözlerimi,
sabahlarımın şiirisin.
Her "günaydın" bu kadar anlamlı değildi senden önce
ve bir çok "hoşçakal" kayıtlıydı
dilimin sorumsuz bir haznesinde.
Ayrılığın selası çoktan verildi sevgilim
ve kaldırıp attım ümitsizlikleri...
Onlarsız yaşamak ne güzel değil mi?

İçime geçtiğin gibi
çarçabuk geçti zaman.
Olmadığın her zerreme küsmüş ilkbahar,
sensizken kendimden geçiyor miyadım...
Küçücük bir çukurdan baktığım,
koskoca gökyüzü gibi sevgin,
kaybolmaya mecalim varken üstelik,
kırk yılda bir gibi...


Söylemeden biliyorum artık seni,
soru işaretsiz seyrediyorum.
Bütün az'larımı seninle çoğaltıyorum gururla.
Aynı hikayenin, aynı cümlelerinde,
aynı sevdayı taşıyoruz anlam diye...
Gizli öznesi belli bir cümle kuruyorum şimdi,
"Seni seviyorum" diyorum
ve öznesinin yüreğinde olduğunu biliyorum.

Ama "seni seviyorum"la bitmemeli,
esasen şimdi başlamalı her şey...

Silüetin dağılır bir an
anlamını yitiren zamanlar gibi...
Geriye ne kalır bilinmez,
kimse bakmaya yeltenemez,
o kadar pervasız değildir hiç kimse!
Bütün bunları unutmak lazımdır belkide,
hatırlamak için
gelecek zamanlı cümlelerde...
Zamanla hatırlansın diye
koymaz mıyız zaten
platonik fotoğrafları cüzdanın baş köşesine...
Şiir de bu yüzden yazılmaz mı?
Unutulan şeyleri hatırlamak için yani,
geride bırakılan ekmek ufağı gibi,
ya da yetmişlik rakıya meze misali...
Bir şiir akılda ne kadar kalır bilinmez...
Sabah ayıldığında unutursun,
ya da unuttuğun gün ayılırsın,
mazbut kelimelerle tanışık değilse yüreğin...
Silüetin geri gelir her an,
unuttuğum keşkeleri hatırladığım zaman.
Keşke denilen zamanlar gelir.
''Keşke''...
Keşke gelmeseydin!
Zamanlaman mükemmeldi.
Ama benim zamanım gelişinle avuntu bulacak...
Geniş bir araziye sahip değildi
denilecek keşkeler.
Ziyan olan takvimlerime,
kirli sakallara uzayan,
sabahlara duyduğum keşkeler...
Soysuz akşamlarla başlayan
bu pejmurde hayatı,
anlamını yitiren zamanları,
keşkeleri,
bu mezbele şehre gömüyorum...
Kaybolan umutlara ne oldu bilmiyorum...
Hatırlamaman için
söylemeden gidiyorum...

Ben Seni Değil, Yalanlarını Sevdim.


Senin güzel yalanların vardı ve ben seni değil yalanlarını sevmiştim.
Sırf mutlu olayım diye, sırf insanlara ve hayata yenilmeyeyim diye yalanlar söylüyordun bana durmadan. Sen gerçek diye yalanlarını anlatırken; gözümde büyümüş, seni çıkarsız, karşılıksız yüreğimin en uç noktasına yerleştirmiştim.

Hiç sevmediğin bir şeyi, çok sevdiğin beni kaybetmemek için yapıyordun. Sevmediğin bir şeyi, sırf ben mutlu olayım diye, sırf benim hayalimdeki hani o yerlere göklere sığdıramadığım sen fos çıkma diye, ömrün biraz daha uzun olsun diye, yanımda biraz daha kalasın diye söylemek zorunda kalıyordun.
Kelimelerin kendiliğinden çıkıyordu, iğreti duruyordu belliydi. Çok hazır cevaptı. Ama güzel yalanlardı. Ben senin en çok yalanlarını sevdim. Çünkü gerçeklerin acıtıyordu beni. Benden ziyade içimdeki seni acıtıyordu. Gerçeklerden Allahtan korkar gibi korkuyordun.

Aramıza bir sürü gereksiz insan, gereksiz konu giriyordu. Seni kıskanayım, sana biraz daha zaman ayırayım diye olmadık planlar kuruyor, kurdukça kuduruyor, kudurdukça da batıyordun. Olmayan erkekleri anlatıp, olmayan hayalleri yazıyordun gerçek yaşanmış hikâyeler gibi. En çok bu yalanların beni yaralamıştı, en çok bu yalanların kıskandırmıştı beni.

Sonra yavaş yavaş yalanların ortaya çıkmaya başladı. Yalanlarını gördüm, kızdım bağırdım. Küstük konuşmadık sonra. Aramıza mesafeler koyduk. Herkesin hayattaki rolü değişiyordu bir anda. Anlattığın doğrularının yalan olduğunu sen söylüyordun. Birer birer sona erdiriyordun umutlarımı. Ne kadar doğrunu öğrensem o kadar uzaklaşıyordum senden. Önceleri yalanı saklamak için, sonraları yalanın yalan olduğunu doğrulamak için çırpınıp durdun.

Yalanların ve kıskandırmak için uydurduğun hikâyelerin bu aşkın katiliydi belki de. Sen her yalan söyledikçe, başka erkekleri anlattıkça benim tebessümlerim yüzümde yarım kalıyor, şuh kahkahalarım, masum gülümseyişlerim yerini hüzünlü dakikalara bırakıyordu.

Bazı yağmurlu gecelerde iliklerine kadar üşümüş bir halde bulurdum seni kapı önümde. Eşinden dayak yemiş ve evden kovulduğunu söylemiştin -ki doğruların arasında bekâr olduğun vardı ve en büyük yalanın buydu- yardımıma ihtiyacın vardı ve en yakınının ben olduğunu söylemiştin. İçeri alıyordum seni, üzerini kuruluyor, sobanın kenarında oturtuyordum seni. Saçlarını tarıyordum özenle. İlginç hikâyelerin vardı senin.

Benim sana karşılıksız yardım edişim, seni yere göğe sığdıramayışım seni yiyip bitiriyordu. İlk kız arkadaşımdın. İlk aşık olduğumdun. Senin de ilkin olmak istemediğim halde sonraları ilk arkadaşın olduğumu söyledin bana. Sırf ben mutlu olayım diye. Sırf hayalimdeki sevgiliye duyduğum sevgi incinmesin diye.

Yalanların ortaya çıkacaktı diye yalanı daha aza indirmiş, bazı gerçeklerin yalan, bazı yalanların gerçek olduğunu itiraf etmiştin. Konuşmak, içini açmak istiyordun bana. Durmaksızın öpüşmek, üşüyen yanlarını tenimle ısıtmak istiyordun. Ama yalanların aklına geldiğinde kendinden uzaklaşıyor, ağlıyor kendine acı veriyor bileklerini kesiyordun.

Sonra kapıyı çarpıp kendine ulaşamayacağın yerlere gitmek istiyordun. Ama maalesef nereye gitsem yalanların da seninle geliyordu. Kaçamıyordun. Yalanla başlamıştı her şey. Ve sen değil yalanların ilgi çekiyordu, sen değil, yalanların bu aşkın başlangıcıydı.

Yalanların kalbine giden tüm damarları tıkıyordu. Ve yalanların kar yüzünden kapanmış köy yolları gibiydi. Kalbine ulaşmaya engeldi. Güneşin çıkması doğruların ortaya çıkmasıyla alakalıydı.

Senin yalanların vardı, ben seni değil yalanlarını sevmiştim.